273. Marcin Kuźba

 

Marcin Kuźba (ur. 15 kwietnia 1977 w Tomaszowie Mazowieckim) – polski piłkarz, występujący na pozycji napastnika. 

Wychowanek LKS Lubochnia, w kolejnych latach występował w Gwarku Zabrze (1993–1995), Górniku Zabrze (1995-1998), AJ Auxerre (liga francuska, 1998-1999), Lausanne-Sports (Szwajcaria, 1999-2001), AS Saint-Étienne (liga francuska, 2001-2002). W sezonie 2002/2003 zawodnik Wisły Kraków, zdobył z klubem mistrzostwo i Puchar Polski, a 21 zdobytych bramek zapewniło mu 3. miejsce wśród najskuteczniejszych strzelców polskiej ligi. W 2003 odszedł na rok do greckiego Olympiakosu Pireus, w 2004 powrócił do zespołu krakowskiej Wisły.

Od początku lutego 2007 ponownie był piłkarzem Górnika Zabrze, jednak w 6 występach nie zdobył bramki. 17 maja 2007 Górnik Zabrze, za porozumieniem stron, rozwiązał kontrakt z piłkarzem. W maju 2008 roku ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej. Jako przyczynę tej decyzji podał kłopoty z kontuzjami, które odnosił kilkakrotnie.

W kadrze narodowej zagrał w sześciu spotkaniach (dwukrotnie w pełnym wymiarze czasowym), strzelając dwa gole [1].

272. Michał Karbownik

 

Michał Karbownik (ur. 13 marca 2001 w Radomiu) – polski piłkarz, występujący na pozycji obrońcy w Hertha Berlin oraz w reprezentacji Polski. Treningi rozpoczynał w szkółce piłkarskiej „Jaskółka” w Kowali, która jednak nie prowadziła żadnej drużyny juniorskiej. Pierwszym klubem była więc Zorza Kowala, w której zespole młodzieżowym pojawił się w 2011 r.[1]. W latach 2012–2015 trenował w Młodziku 18 Radom, a w 2015 r. został przyjęty do juniorskiej ekipy Legii Warszawa. W latach 2016–2019 występował w drugiej drużynie „Wojskowych”, a w sezonie 2018/19 rozpoczął treningi w pierwszym zespole. 25 sierpnia 2019 na Stadionie Miejskim w Łodzi zadebiutował w Ekstraklasie, rozgrywając cały mecz 6. kolejki sezonu 2019/20 przeciwko ŁKS Łódź. Przebojem wywalczył sobie miejsce w składzie Legii. W lutym 2020 r. podczas gali tygodnika Piłka Nożna został wybrany odkryciem sezonu. W sezonie 2019/20 wraz z Legią Warszawa zdobył Mistrzostwo Polski.

W październiku 2020 r. podpisał czteroletni kontrakt z Brighton & Hove Albion i od razu został wypożyczony z powrotem do Legii. 28 sierpnia 2021 wypożyczono go do mistrza Grecji Olympiakosu Pireus, a 4 sierpnia 2022 – do Fortuny Düsseldorf z 2. Bundesligi, w której zadebiutował 14 sierpnia 2022 w meczu z Greuther Fürth (2:2). Premierową bramkę strzelił natomiast 11 listopada 2023 w zremisowanym 1:1 meczu przeciwko 1. FC Kaiserslautern.

Reprezentował Polskę w klasach wiekowych U-15, U-16, U-17, U-18 i U-19. Pierwszy nietowarzyski mecz międzynarodowy rozegrał 17 października 2017 w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-17 w 2017 przeciwko San Marino. 24 sierpnia 2020 po raz pierwszy został powołany do seniorskiej reprezentacji Polski – na spotkania z Bośnią i Hercegowiną oraz Holandią w Lidze Narodów UEFA. W meczu kadry narodowej zadebiutował jednak dopiero 7 października 2020 w wygranym 5:1 pojedynku z Finlandią.

 W reprezentacji rozegrał na ten moment 4 mecze [1]. 

271. Krystian Bielik

 

Krystian Bielik (ur. 4 stycznia 1998 w Koninie) – polski piłkarz występujący na pozycji obrońcy wangielskim klubie Birmingham City, do którego jest wypożyczony z Derby County oraz w reprezentancji Polski. Karierę rozpoczął w Górniku Konin, gdzie grał do 2012, kiedy to dołączył do drużyny juniorów Lecha Poznań, w którym grał przez trzy sezony i zdobył w 2014 Puchar Polski U-17. W 2014 przeszedł do składu seniorskiego drużyny Legii Warszawa, debiutując w meczu z Koroną Kielce 24 sierpnia tego samego roku. W styczniu 2015, Arsenal F.C. wykupił zawodnika z Legii  i podpisał z nim kontrakt. Pierwszy mecz w seniorskiej drużynie rozegrał w przegranym 3:0 meczu 4. rundy Pucharu Ligi przeciwko Sheffield Wednesday. Był to jeden z dwóch występów, które Polak zanotował w pierwszym zespole Kanonierów. Zawodnik stał się członkiem drużyny U-21 Arsenal, z którą zdobył mistrzostwo U-21, w finale pokonując 3-1 Aston Villę. Obecnie występuje w Birmingham City. W reprezentacji Polski do tej pory rozegrał 10 meczów [1]. 

270. Nikola Zalewski

 

Nicola Zalewski (ur. 23 stycznia 2002 w Tivoli) – włosko-polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika we włoskim klubie AS Roma oraz w reprezentacji Polski. Uczestnik Mistrzostw Świata 2022. Urodził i wychował się we włoskim mieście Tivoli jako syn polskich emigrantów, którzy w 1989 emigrowali z Łomży do Włoch, by osiedlić się w miejscowości Poli. Jego piłkarskim idolem jest Daniele De Rossi. Zaczynał w szkółce USD Zagarolo, jednak szybko trafił do juniorskich zespołów AS Roma. Krok po kroku przechodził kolejne szczeble w drużynach młodzieżowych. Regularnie występował w drużynie Primavery. Z czasem został włączony do kadry pierwszej drużyny włoskiego klubu. 6 maja 2021 w rewanżowym meczu półfinałowym Ligi Europy UEFA z Manchesterem United zadebiutował w pierwszym zespole Romy. 

12 marca 2023 wystąpił w meczu z Sassuolo Calcio (3-4) w którym zdobył swoją pierwszą bramkę w seniorskiej karierze. Od 2017 występuje w młodzieżowych reprezentacjach Polski, począwszy od kadry U-16 do U-20. Jego pierwszym spotkaniem w polskich barwach był rozegrany 27 października 2017 mecz z reprezentacją Holandii do lat 16 zakończony porażką Polski 0:3. W reprezentacji Polski U-17 strzelił dwie bramki, w meczach eliminacyjnym Mistrzostw Europy U-17 z Finlandią (2:1) oraz Portugalią (1:2). Był uczestnikiem Mistrzostw Świata U-20 2019. 

16 sierpnia 2021 selekcjoner Paulo Sousa powołał go do reprezentacji Polski na mecze eliminacji Mistrzostw Świata 2022 z Albanią, San Marino oraz Anglią. 

Został powołany do kadry na mundial w Katarze, na którym zagrał w bezbramkowym meczu otwarcia z Meksykiem. Do tej pory rozegrał w reprezentacji 10 meczów [1]. 

269. Aleksander Kłak

  

Aleksander Kłak (ur. 24 listopada 1970 w Nowym Sączu) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza, reprezentant Polski. Karierę rozpoczynał występując w zespole Dunajec Nowy Sącz. Następnie grał w Igloopolu Dębica, Olimpii Poznań, Górniku Zabrze, Straelen, FC Homburg, Bonner SC, Royal Antwerp FC i FC Denderleeuw. Przed sezonem 2003/2004 przeniósł się do De Graafschap. Z reprezentacją Polski zdobył wicemistrzostwo olimpijskie w Barcelonie w 1992 r. W sumie w reprezentacji rozegrał 17 meczów [1].

268. Tomasz Korynt

 

Tomasz Marek Korynt (ur. 27 października 1954 w Gdyni) – polski piłkarz. W ekstraklasie w barwach Arki i Bałtyku Gdynia rozegrał 186 meczów, w których strzelił 49 bramek. W reprezentacji rozegrał jeden mecz przeciwko reprezentacji Węgier w 197 roku. [1].

267. Zbigniew Mikołajów

 

Zbigniew Mikołajów (ur. 11 lutego 1953) – polski piłkarz, napastnik. W reprezentacji Polski debiutował w rozegranym 17 lutego 1980 spotkaniu z Marokiem, ostatni raz zagrał kilkanaście dni później. Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 3 spotkania. Był wówczas piłkarzem Zagłębie Sosnowiec, grał także w AKS Niwka z tego miasta [1].

366. Filip Modelski

 

Filip Modelski (ur. 28 września 1992 w Gdyni) – polski piłkarz występujący na pozycji obrońcy w polskim klubie Termalica Bruk-Bet Nieciecza. Wychowanek Arki Gdynia, z której w 2008 roku trafił do akademii West Hamu United. Z czasem awansował do zespołu rezerw, jednakże latem 2011 roku nie przedłużono z nim wygasającego kontraktu, przez co Polak został wolnym zawodnikiem. Wtedy zgłosił się po niego GKS Bełchatów, z którym ostatecznie piłkarz podpisał umowę. Na początku czerwca 2012 roku przeszedł do Jagiellonii Białystok, z którą podpisał 4-letni kontrakt. Obecnie jest zawodnikiem Bruk-Bet Nieciecza. W reprezentacji rozegrał jeden mecz z Bośnią i Hercegowiną w 2011 roku. [1]. 

365. Tomasz Dawidowski

 

Tomasz Dawidowski (ur. 4 lutego 1978 w Gdyni) – polski piłkarz, grający jako napastnik lub pomocnik. Karierę piłkarską rozpoczynał w Lechii Gdańsk w sezonie 1994/1995, gdzie rok później zadebiutował w ekstraklasie. W sezonie 1998/1999 przeszedł do Amiki Wronki. W 1999 roku zdobył z tym klubem Puchar i Superpuchar Polski. Również w kolejnym roku wywalczył Puchar Polski. W każdym sezonie był pewnym punktem zespołu, grając regularnie w pierwszym składzie. W 2004 roku przeszedł do Wisły Kraków. W barwach Wisły przez 5 sezonów rozegrał 14 spotkań w lidze i nie zdobył bramki. Tak mała ilość występów była spowodowana częstymi kontuzjami, które trapiły zawodnika od momentu przejścia do Wisły. 30 czerwca 2009 roku wygasł jego kontrakt z klubem z Krakowa. Następnie podpisał roczną umowę z Lechią Gdańsk. W 2012 roku ogłosił zakończenie kariery. W reprezentacji narodowej zadebiutował 15 sierpnia 2001, w meczu z Islandią. 6 czerwca 2003 w meczu z Kazachstanem strzelił pierwszego i zarazem jedynego gola dla reprezentacji. W kadrze narodowej rozegrał ogółem 10 meczów i strzelił 1 bramkę [1].

364. Rafał Lasocki

 

Rafał Lasocki (ur. 2 lipca 1975 w Ostrowcu Świętokrzyskim) – polski piłkarz grający na pozycji obrońcy oraz trener. Wychowanek KSZO Ostrowiec Św. Obecnie gra w LKS Zawisza Sienno, występował również w takich zespołach jak Lech Poznań, Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Zawisza Bydgoszcz SA, Wisła Płock czy Śląsk Wrocław. W reprezentacji rozegrał trzy mecze. Zadebiutował w niej 14 lutego 2003 w wygranym 3:0 spotkaniu z Macedonią, w którym strzelił jedną z bramek. Wystąpił również w pojedynkach z Belgią oraz Stanami Zjednoczonymi [1].

363. Wojciech Tyc

 

Wojciech Tyc (ur. 15 maja 1950 w Bielsku-Białej) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika. Wieloletni zawodnik Odry Opole. Reprezentant Polski. Karierę rozpoczął w LZS Milówce, a już w 1967 roku w wieku 17 lat przeszedł do Unii Oświęcim, w której grał do roku 1971 roku. W celu podniesienia swoich piłkarskich umiejętności przeniósł się do drugoligowego AKS Niwka. W piętnastu meczach rundy wiosennej zdobył dla AKS-u 8 bramek dzięki czemu AKS utrzymał się w II lidze. W 1972 roku podpisał kontrakt z Odrą Opole. W pierwszym sezonie gry w Opolu zajął z Odrą 14.miejsce (ostatnie) na koniec sezonu, ale ze względu na rozszerzenie ligi w następnym sezonie do 16 zespołów Odra Opole pozostała w I lidze, ale zajęła ostatnie miejsce i spadła do II ligi. Po objęciu w 1975 roku przez Antoniego Piechniczka funkcji trenera Odry, Tyc wygrał z Odrą II ligę w sezonie 1975/1976 i po dwóch latach Tyc ponownie grał z Odrą w ekstraklasie. Ponadto Wojciech Tyc został razem z Januszem Kupcewiczem z 14 golami królem strzelców zaplecza ekstraklasy. W sezonie 1978/1979 zdobył z Odrą tytuł mistrza jesieni, ale w rundzie wiosennej Odra grała bardzo słabo i w efekcie zakończyła rozgrywki na 5.miejscu. W reprezentacji rozegrał jedno spotkanie [1]. 

362. Zygmunt Kalinowski

 

Zygmunt Kalinowski (ur. 2 maja 1949 w Laskach) – polski piłkarz, bramkarz, reprezentant Polski, uczestnik Mundialu 1974. Mistrz Polski ze Śląskiem Wrocław w sezonie 1976/1977. Jest wychowankiem klubu Pilica Warka (aktualnie KS Warka). W latach 1968-1971 był zawodnikiem Legii Warszawa, ale wystąpił tylko w trzech spotkaniach. W rundzie wiosennej sezonu 1970/1971 został zawodnikiem Śląska Wrocław, z którym w tym samym roku awansował do ekstraklasy, a następnie sięgnął jako podstawowy bramkarz wrocławskiej drużyny po swoje największe sukcesy - mistrzostwo Polski w 1977 i Puchar Polski w 1976, ponadto zdobył jeszcze brązowy medal MP w 1975 i wicemistrzostwo Polski w 1978. W 1979 został zawodnikiem II-ligowego Motoru Lublin, z którym w sezonie 1979/1980 wywalczył awans do ekstraklasy, następnie grał w rundzie jesiennej sezonu 1980/1981. W 1981 występował w Polonii Sydney, następnie powrócił do Motoru, z którym w sezonie 1982/1983 ponownie wywalczył awans do I ligi. W lubelskim klubie grał do rundy jesiennej sezonu 1986/1987. W kolejnych latach był jeszcze piłkarzem Stali Kraśnik, North York Rackets Toronto, Ruchu Ryki i Prywaciarza Tomaszów Lubelski. W 1972 został powołany do młodzieżowej reprezentacji Polski. Pierwszy raz do reprezentacji seniorskiej został powołany na mecz eliminacji mistrzostw świata z Walią (26 września 1973). Debiutował w kolejnym spotkaniu reprezentacji - towarzyskim meczu z Holandią (10 października 1973), gdzie wszedł jako zmiennik Jana Tomaszewskiego w 46' i nie puścił bramki. Następnie był rezerwowym podczas słynnego meczu na Wembley z Anglią (17 października 1973). Uczestniczył w przygotowaniach do Mistrzostw świata w piłce nożnej w 1974 i wystąpił wówczas we wszystkich trzech oficjalnych spotkaniach towarzyskich polskiej reprezentacji (w tym dwukrotnie w pierwszym składzie). Znalazł się w kadrze na Mundial, ale nie zagrał w żadnym spotkaniu drużyny, która sięgnęła wówczas po 3. miejsce. Jako członek drużyny został jednak nagrodzony srebrnym medalem, wraz z pozostałymi zawodnikami [1].

361. Zygmunt Kukla

 

Zygmunt Kukla (ur. 21 stycznia 1948 w Nysie, zm. 18 maja 2016 w Mielcu) – polski piłkarz, bramkarz reprezentacji Polski na mundialu w Argentynie. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową przy WSK Mielec. Z zawodu jest ślusarzem, blacharzem. Piłkarzem został w 1960, od 1964 był zawodnikiem juniorskiej jedenastki Stali Mielec, zdobył z nią tytuł wicemistrza Polski. Od roku 1966 grał w I drużynie Stali Mielec, z którą zdobył dwukrotnie mistrzostwo Polski w sezonach 1972/1973 oraz 1975/1976, ponadto grał w ćwierćfinałach Pucharu UEFA i Pucharze Europy Mistrzów Krajowych. W roku 1976, gdy selekcjonerem polskiej reprezentacji został Jacek Gmoch został powołany do reprezentacji narodowej. W sierpniu 1981 roku wyjechał do Grecji. Grał w Apollonie Ateny. Rozegrał tam 65 spotkań. Do kraju miał wrócić w grudniu tego samego roku, ale z powodu wprowadzenia stanu wojennego pozostał w Grecji. W greckim klubie grał przez dwa sezony. Po powrocie do kraju w 1983 roku został pracownikiem WSK Mielec. W reprezentacji rozegrał 4 mecze [1]. 

360. Rafał Siadaczka

 

Rafał Siadaczka (ur. 21 lutego 1972 w Radomiu) – polski piłkarz, występujący na pozycji napastnika i obrońcy. Zawodnik m.in. Legii Warszawa i Widzewa Łódź, trzykrotny Mistrz Polski (1996, 1997 z Widzewem Łódź, 2002 z Legią Warszawa), zdobywca Superpucharu Polski (1996) i Pucharu Ligi (2002). Z przyczyn zdrowotnych (cukrzyca) był zmuszony zawiesić profesjonalną karierę, jednak nie zrezygnował z czynnej gry w piłkę. Jest wychowankiem Broni Radom. Ogółem w I lidze polskiej wystąpił w 182 meczach, w których zdobył 29 goli. Z kolei w I lidze austriackiej wystąpił 27 razy nie strzelając żadnej bramki.W reprezentacji Polski debiutował 15 listopada 1995 w bezbramkowo zremisowanym meczu z Azerbejdżanem w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy za kadencji trenera Henryka Apostela w Trabzonie. Ostatni mecz rozegrał 9 października 1999 przeciwko Szwecji w Sztokholmie przegrany 0:2 za czasów szkoleniowca Janusza Wójcika. Ogółem w reprezentacji wystąpił w 17 meczach i strzelił 2 gole [1].

359. Paweł Kaczorowski

 

Paweł Kaczorowski (ur. 22 marca 1974 w Zduńskiej Woli) – polski piłkarz grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, reprezentant Polski i trener piłkarski. Karierę rozpoczynał w Pogoni Zduńska Wola. Następnie grał do 1996 roku w klubie LZS Rychłocice. W 1996 roku ponownie w Pogoni Zduńska Wola. W 1998 roku przeniósł się do KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. W polskiej Ekstraklasie debiutował 8 marca 1998 roku w barwach KSZO w spotkaniu z Lechem Poznań (1-1). W KSZO rozegrał 11 spotkań. W sezonie 1999/2000 grał w Lechu Poznań. Rozegrał tam 22 spotkania i strzelił w 15 kolejce pierwszego gola w Ekstraklasie. W 2002 roku zmienił klub na Polonie Warszawa, rozegrał tam 54 spotkania i zdobył 1 gola. W 2001 roku zdobył Puchar Polski. W 2003 roku wrócił do Lecha Poznań. Rozegrał tam 43 spotkania i strzelił 2 bramki, w 2004 roku zdobył Puchar Polski oraz Superpuchar. W 2005 roku przeniósł się do Legia Warszawa. Po rundzie jesiennej zmienił klub na Wisłę Kraków. Rozegrał tam tylko 1 spotkanie w Pucharze Ekstraklasy. Po czym przeniósł się do Śląska Wrocław. Rozegrał 11 spotkań. Na ekstraklasowych boiskach rozegrał 140 spotkań, w których strzelił 5 bramek. W 2007 roku przeniósł się do Warty Poznań. W ciągu roku rozegrał 14 spotkań. W 2008 roku kontrakt podpisał z Stilonem Gorzów. Od rundy wiosennej w 2008 roku jednak w niej nie grał bo Mieczysław Broniszewski nie widział w kadrze. Po zmianie trenera na Adama Topolskiego wrócił do kadry. W debiucie w kadrze Adama Topolskiego strzelił gola. Po sezonie podpisał kontrakt jeszcze na rok. W Stilonie rozegrał 40 spotkań i trafił 3 razy do siatki. Od października 2010 został trenerem IV klubu w woj. lubuskim - Pogoni Skwierzyna. W rundzie wiosennej sezonu 2010/2011 wznowił karierę podpisując kontrakt z Turem Turek, gdzie w 2011 wraz z Wojciechem Wąsikiewiczem pełnił funkcję trenera. W reprezentacji Polski zagrał w 14 spotkaniach i zdobył 1 gola [1]. 

358. Mirosław Waligóra

 

Mirosław Waligóra (ur. 4 lutego 1970 w Krakowie) – piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant Polski (drużyna olimpijska). Wychowanek Wandy Kraków, w latach 1985-1994 zawodnik Hutnika Kraków, potem belgijskich Lommel SK (do 2003), KVSK United i Verbroedering Geel-Meerhout. Król strzelców polskiej I ligi w sezonie 1991/1992 (wraz z Jerzym Podbrożnym - 20 bramek). Nie wystąpił w drużynie narodowej (reprezentacji A), natomiast rozegrał 17 meczów w reprezentacji olimpijskiej. Jest srebrnym medalistą igrzysk w Barcelonie 1992.

357. Jakub Moder

 

Jakub Moder (ur. 7 kwietnia 1999) – polski piłkarz grający na pozycji pomocnika. W latach 2011–2014 był zawodnikiem juniorskich zespołów Warty Poznań, po 3 latach w zespole „Zielonych” przeszedł do zespołu Lecha Poznań. 2 kwietnia 2018 roku zadebiutował w zespole Kolejorza w spotkaniu z Wisłą Kraków. Sezon 2018/2019 spędził na wypożyczeniu w 1-ligowej Odrze Opole, po powrocie do Lecha na stałe włączony został do 1 zespołu. 8 lutego 2020 roku zdobył swoją pierwszą bramkę dla Lecha Poznań, stało się to w wygranym spotkaniu Ekstraklasy z Rakowem Częstochowa. W sezonie 2019/2020 zdobył z ,,Kolejorzem" srebrny medal mistrzostw polski. . W październiku 2020 podpisał pięcioletni kontrakt z Brighton & Hove Albion, bijąc rekord transferowy Ekstraklasy i od razu został wypożyczony z powrotem do Lecha. 18 grudnia 2020 roku Brighton & Hove Albion FC zdecydowało się skrócić wypożyczenie Jakuba Modera do Lecha Poznań. Karierę reprezentacyjną rozpoczął w zespole do lat 17, zadebiutował w nim 4 sierpnia 2015 roku w spotkaniu z Finlandią u-17. W sumie w młodzieżowych zespołach reprezentacji Polski (U17-U21) rozegrał 38 spotkań, strzelając w nich 3 bramki. Do tej pory w pierwszym zespole reprezentacji rozegrał sześć meczów, strzelając jedną bramkę [1]. 

356. Grzegorz Mielcarski

 

Grzegorz Mielcarski (ur. 19 marca 1971 w Chełmnie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant Polski. Karierę rozpoczynał w sezonie 1986/87 od występów w Orle Chełmno. Następnie przeniósł się do Polonii Bydgoszcz, a potem do Olimpii Poznań, w której zadebiutował 19 listopada 1989 w meczu ze Śląskiem Wrocław (1:1). W Olimpii grał przez 3,5 roku, a następnie przeszedł do szwajcarskiego zespołu Servette FC. Po pół roku napastnik wrócił do Polski, do Górnika Zabrze. Zagrał tam w 23 meczach i strzelił 8 bramek, a następnie wrócił na krótko do Olimpii Poznań. Kolejnym klubem był Widzew Łódź. Pierwszą bramkę dla Widzewa strzelił 4 marca 1995 w meczu z Wartą Poznań. 11 czerwca uzyskał hat-tricka w spotkaniu z Hutnikiem Kraków (4:0). Dobre występy Mielcarskiego zainteresowały portugalskie FC Porto, dokąd został ściągnięty w kolejnym sezonie. Łącznie przez 4 lata zawodnik zagrał tam w 41 meczach ligowych i strzelił 8 bramek. Czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Portugalii, a raz krajowy puchar. Na sezon 1999/00 przeniósł się do UD Salamanca, z którą zajął 4 miejsce w Segunda División. Rok później wrócił do Polski, do Pogoni Szczecin. Pierwszą bramkę dla Pogoni strzelił 12 sierpnia w meczu z Orlenem Płock (3:2). Przed kolejnym sezonem przeszedł do greckiego AEK Ateny, w którym zagrał tylko w 2 meczach, strzelając 2 bramki. Na koniec kariery wrócił do ojczyzny, do Amiki Wronki. Swój ostatni mecz ligowy rozegrał 23 listopada z Górnikiem Łęczna (3:2). W reprezentacji rozegrał 10 meczów, strzelając jedną bramkę [1]. 

355. Damian Łukasik

 

Damian Łukasik (ur. 26 lutego 1964 w Poniecu) – polski piłkarz, wielokrotny mistrz Polski i zdobywca Pucharu Polski w barwach Lecha Poznań, reprezentant kraju, trener piłkarski. Na boisku występował na pozycji obrońcy (stopera). Wychowanek Polonii Leszno (1979-1981), w latach 1981-1993 i 1996-1998 reprezentował barwy poznańskiego Lecha; z klubem tym zdobył cztery tytuły mistrza Polski (1983, 1984, 1990, 1993) i dwa Puchary Polski (1984, 1988), występował w europejskich rozgrywkach pucharowych. Łącznie zaliczył 245 spotkań w zespole Lecha (strzelił 14 bramek). Wystąpił w 27 meczach reprezentacji narodowej seniorów, grał także w młodszych zespołach narodowych. W latach 1993-1996 grał w lidze izraelskiej w zespole Hapoel Tel Awiw (64-2). W reprezentacji rozegrał 27 meczów [1]. 

354. Grzegorz Lewandowski

 

Grzegorz Lewandowski (ur. 1 września 1969 w Szczecinku) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, reprezentant kraju, trener piłkarski. Karierę rozpoczął w klubie Zawisza Grzmiąca. Następnie spędził trzy sezony w Gwardii Koszalin, po czym przeszedł do krakowskiej Wisły. W pierwszym sezonie zaliczył 8 występów. Kolejne 5 sezonów było już bardziej udane: łącznie w Wiśle rozegrał 124 mecze strzelając 11 goli. Najlepszy sezon w barwach Wisły to ten ostatni, w którym Lewandowski zdobył 7 goli. Następnie nadeszło wypożyczenie do hiszpańskiego CD Logroñés, po czym wrócił do Polski, jednak nie do Wisły, a warszawskiej Legii, gdzie rozegrał dwa sezony 54 występy, 3 gole, mistrzostwo, puchar i superpuchar. Kolejne kluby Grzegorza Lewandowskiego to: francuskie SM Caen, Polonia Warszawa, Zagłębie Lubin, RKS Radomsko, Hutnik Kraków, australijskie Adelaide City, znów Hutnik Kraków, Gwardia Koszalin, Kotwica Kołobrzeg, Ruch Wysokie Mazowieckie, ponownie Kotwica Kołobrzeg i Astra Ustronie Morskie oraz ŁKS Łomża. Łącznie w polskiej Ekstraklasie Lewandowski wystąpił w 227 meczach oraz strzelił 19 bramek. W reprezentacji rozegrał pięć meczów [1].