343. Marek Chojnacki

 

Marek Chojnacki (ur. 6 grudnia 1959 w Łodzi) – polski piłkarz, grający na pozycji obrońcy i trener piłkarski. Niemal całą karierę związany był z Łódzkim Klubem Sportowym. Występował ponadto w ÓFPF Ethnikós i Karkonoszach Jelenia Góra, gdzie w 1998 roku w wieku 39 lat zakończył karierę. Był rekordzistą pod względem liczby meczów rozegranych w polskiej ekstraklasie – zaliczył ich 452 (wszystkie w barwach ŁKS). Ten rekord został w 2014 roku poprawiony przez Łukasza Surmę. W 1978 roku Chojnacki zdobył z reprezentacją U-18 brązowy medal nieoficjalnych Mistrzostw Europy U-18. W następnym roku z reprezentacją U-20 zajął czwarte miejsce na młodzieżowych MŚ w Japonii. W 1981 roku zagrał 4 razy w reprezentacji Polski podczas tourneé w Japonii (występy te zostały mu zaliczone w 1997 wraz z aktualizacją listy oficjalnych meczów reprezentacji Polski przez PZPN). W grudniu 2007 roku zgodził się zostać trenerem ŁKS-u Łódź, i prowadził tę drużynę blisko przez rok. Pod koniec listopada 2008 roku został urlopowany, a jego miejsce na ławce trenerskiej zajął Grzegorz Wesołowski. W kwietniu 2009 objął stanowisko trenera Arki Gdynia. W 2011 roku Marek Chojnacki we współpracy z klubem sportowym Orzeł Łódź założył „Szkółkę Młodego Piłkarza” [1].

342. Zbigniew Robakiewicz

 

Zbigniew Robakiewicz (ur. 24 listopada 1966 w Opocznie) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza, reprezentant Polski. Karierę rozpoczynał w wieku 18 lat w Łódzkim Klubie Sportowym. Przez 2,5 roku spędzonych w klubie rozegrał 28 spotkań w najwyższej klasie rozgrywek w Polsce. W przerwie zimowej sezonu 1986/1987 przeszedł do Legii Warszawa, gdzie rozwinęła się jego kariera. Przez 9 lat bronił bramki Legii, cztery razy zdobywając Puchar Polski oraz po dwa razy mistrzostwo Polski oraz Superpuchar Polski, występując łącznie w 153 spotkaniach. Wówczas zadebiutował w pierwszej reprezentacji Polski w meczu z Arabią Saudyjską, wygranym przez Polaków 1:0 (13 kwietnia 1994, Cannes, Francja). Przed sezonem 1995/1996 powrócił do ŁKS-u, grając we wszystkich 34 spotkaniach ligowych, opuszczając jedynie 20 minut ostatniego meczu ligowego. Sezon później przeniósł się do Grecji, do I-ligowego Iraklísu Saloniki. Wtedy zaczęły się jego problemy ze zdrowiem. W rundzie wiosennej sezonu 1997/1998 zagrał jedynie w 7 meczach w barwach warszawskiej Legii, by następnie przez pół roku nie grać w żadnym klubie. W rundzie wiosennej sezonu 1998/1999 grał w II-ligowej Ceramice Opoczno, a jesienią następnego sezonu w III-ligowym Okęciu Warszawa. Wiosną zagrał w 15 meczach w barwach Legii, a w sezonie 2000/2001 we wszystkich 30 spotkaniach. W rundzie jesiennej sezonu 2001/2002 wystąpił w 8 spotkaniach w barwach Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Przez następne dwa lata zagrał w 49 meczach w barwach Widzewa Łódź. W przerwie zimowej trafił do III-ligowego Tura Turek. Na początku sezonu 2005/2006 miał problemy ze zdrowiem i przeszedł szczegółowe badania serca. W przerwie zimowej zakończył karierę piłkarską. W reprezentacji rozegrał jedno spotkanie w 1994 r. [1]. 

341. Damian Gorawski

Damian Gorawski (ur. 4 stycznia 1979 w Rudzie Śląskiej) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika lub pomocnika. Karierę piłkarską rozpoczął jako wychowanek Ruchu Chorzów. Z tego zespołu przeszedł do Wisły Kraków. Z drużyną Wisły Kraków dwa razy zdobył tytuł mistrzowski. Na początku 2005 roku podpisał 3-letni kontrakt z FK Moskwa. Zawodnikiem tego klubu był do końca 2007 roku. W 2008 roku przeszedł do Szynnika Jarosław. W styczniu 2009 roku przeszedł do Górnika Zabrze. W kadrze narodowej zadebiutował w meczu Polska – Włochy (3:1), który odbył się w Warszawie. Otrzymał powołanie do reprezentacji Polski na Mistrzostwa Świata w Niemczech w 2006 roku, jednak z powodów zdrowotnych w ostatniej chwili został wycofany, a na jego miejsce powołano środkowego obrońcę Lecha Poznań, Bartosza Bosackiego. W reprezentacji rozegrał 14 meczów, strzelając w nich jedną bramkę [1]. 

340. Janusz Stawarz

Janusz Stawarz (ur. 1 grudnia 1959) – polski piłkarz, grał na pozycji bramkarza; były reprezentant Polski. Trener piłki nożnej. W sezonach 1978/79 i 1980/81 zajął 3. miejsce w ekstraklasie z Stalą Mielec. W latach 2000-06 trener bramkarzy Stali Mielec, 2006/07 trener bramkarzy reprezentacji Polski U-17, U-20. W sierpniu 2009 roku został trenerem futsalowego klubu z Mielca, KS Fair Play Mielec. Funkcję tę pełnił do 31 października tego samego roku. W rundzie wiosennej 2010 był trenerem bramkarzy w klubie GKS KATOWICE. W sezonie 2016/2017 trener B-klasowej drużyny Florian Ostrowy Tuszowskie. W 1978 wraz z reprezentacją do lat 18 zajął trzecie miejsce w nieoficjalnych Mistrzostwach Europy U-18. W 1979 wraz z reprezentacją do lat 20 zajął czwarte miejsce w młodzieżowych Mistrzostwach Świata w Japonii. W 1981 roku dwukrotnie zagrał w Reprezentacji Polski seniorów [1].

339. Andrzej Sikorski

Andrzej Sikorski (ur. 13 lutego 1957 w Olsztynie) – polski piłkarz, obrońca. Długoletni zawodnik warszawskiej Legii. Członek Galerii Sław tego klubu. Karierę zaczynał w Warmii z rodzinnego miasta. W latach 1974–1982 był zawodnikiem Gwardii Warszawa, w 1982 przeszedł do lokalnego rywala - Legii. Na Łazienkowskiej spędził 5 sezonów. Grał także zagranicą, w zespołach z niższych lig. Jako trener pracował m.in. w akademii CWKS Legia Warszawa, Hetmanie Zamość, Hutniku Warszawa, UKS Łady i Żyrardowiance Żyradów. 22 kwietnia 2009 roku zatrudniony został w Polonii Warszawa w roli drugiego trenera. Później pracował jako asystent trenera i samodzielny trener drużyny Młodej Ekstraklasy Polonii Warszawa. Przestał być trenerem ze względu na stan zdrowia pod koniec października 2012. Powrócił do trenowania już jako trener klubów na niższych poziomach rozgrywek - w tym Sarmata Warszawa od października 2014 do czerwca 2016 i Zabrowianka Zaborów od lipca 2016 (oba kluby grające w lidze okręgowej). Jest ojcem siatkarki Aleksandry Sikorskiej oraz Macieja Sikorskiego, trenera bramkarzy Raków Częstochowa. W reprezentacji Polski zagrał tylko raz. 7 października 1986 Polska zremisowała 2:2 z Koreą Północną w meczu towarzyskim [1].

338. Grzegorz Piechna

Grzegorz Piechna (ur. 18 września 1976 w Opocznie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika. Treningi piłkarskie rozpoczął w MLKS Opoczno, następnie grał w Modrzewiance Modrzew i Pilicy Tomaszów Mazowiecki. Później był zawodnikiem Woy Bukowiec Opoczyński, w którego barwach został królem strzelców ligi okręgowej. Ponadto grając w Woy, równocześnie pracował w miejscowej masarni jako zaopatrzeniowiec. Jeden z kolegów nadał mu wówczas pseudonim Kiełbasa. W 2000 roku grał w Pelikanie Łowicz, następnie przeszedł do Ceramiki Paradyż. Będąc jej zawodnikiem dwukrotnie został królem strzelców IV ligi. W latach 2003–2004 był piłkarzem HEKO Czermno, w którego barwach został królem strzelców III ligi. W 2004 roku został zawodnikiem Korony Kielce. Pierwsze dwa gole zdobył 3 sierpnia w spotkaniu pucharu Polski z Widzewem Łódź. W sezonie 2004/2005 z dorobkiem 17 goli na swoim koncie został królem strzelców II ligi. W najwyższej polskiej klasie rozgrywkowej po raz pierwszy wystąpił 26 lipca 2005 roku w zremisowanym 0:0 meczu z Cracovią. Swoje trzy debiutanckie gole strzelił 20 sierpnia w spotkaniu z Polonią Warszawa (3:2). W rundzie jesiennej sezonu 2005/2006 zdobył 16 bramek i przewodził w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi. W listopadzie 2005 odebrał nagrodę Fair Play, przyznawaną co roku przez Międzynarodowy Komitet Fair Play. Ostatnią bramkę w polskiej lidze zdobył 18 kwietnia w zremisowanym 1:1 pojedynku z Lechem Poznań. Sezon zakończył z dorobkiem 21 goli na swoim koncie i tytułem króla strzelców I ligii. W czerwcu 2006 roku podpisał trzyletni kontrakt z Torpedo Moskwa[14]. W rundzie jesiennej sezonu 2009/2010 reprezentował barwy czwartoligowej Ceramiki Opoczno. W styczniu 2010 roku podpisał kontrakt z greckim AÉ Dóxa Kranoúlas. Pod koniec października 2005 roku został powołany przez selekcjonera Pawła Janasa do reprezentacji Polski na towarzyski mecz z Estonią strzelając bramkę w 87 minucie meczu [1]. 

337. Piotr Suski

Piotr Suski (ur. 29 czerwca 1942 w Łodzi, zm. 31 stycznia 2009) – polski piłkarz, grający na pozycji pomocnika. Wychowanek Łódzkiego Klubu Sportowego, w barwach którego grał do 1972 roku. Wtedy to wyjechał do Irlandii, gdzie kontynuował swą piłkarską karierę w Waterford United, z którym zdobył mistrzostwo Irlandii.

W reprezentacji Polski zagrał 19 razy. W 1966 roku zagrał na słynnej Maracanie (w obecności 130 tys. widzów) przeciwko Brazylii, w której grali, m.in. Pelé oraz Garrincha [1].